انتظار، در لغت، به معناى «چشمْ داشت پیدا كردن»[1] و در اصطلاح، به معناى «چشم داشتن به ظهور امام زمان (علیه السلام) و تشكیل حكومت عدل الهى توسط آن حضرت» است. انتظار، به معناى آینده نگرى و به معناى ناراضى بودن از وضع موجود و راضى شدن به آینده ى بهتر است؛ انتظار فرج، یعنى آماده بودن براى ظهور امام زمان(علیه السلام) و تشكیل دولت اسلامى و حكومت آخرین سفیر الهى؛ انتظار فرج، یعنى مهیا ساختن روح و جسم خود براى روزى كه تمام بدبختى ها، ناكامى ها، بیدادگرى ها، ظلم ها از میان رفته و فقر و تنگدستى،... یك باره و براى همیشه، رخت برمى بندد و به وسیله ى آن حضرت (علیه السلام) حكومت عدل در سراسر گیتى برقرار مى گردد. براى چنین روزى، باید انتظار كشید و امیدوار بود.
امید و آرزوى عدل فراگیر، در روایات اسلامى، عبادت، بلكه افضل عبادات، و نشانه ى شیعه در دوران غیبت شمرده شده است. امام سجاد(علیه السلام)مى فرماید: «همانا، اهل زمان غیبت امام مهدى (علیه السلام) و معتقدان به امامت آن حضرت و كسانى كه منتظر ظهور ایشان هستند، از اهل هر زمانى افضل هستند؛ زیرا خداوند متعال، از عقل و فهم و معرفت، آن چنان به آنان داده كه به سبب آن، غائب بودن امام، همانند حاضر بودن امام است و خداوند، آنان را در آن زمان، به منزله ى كسانى قرار داده كه در كنار رسول خدا(صلى الله علیه وآله)با شمشیر جهاد مى كردند. آنان، مخلصان واقعى و شیعیان راستین ما و دعوت كنندگان به دین خدا، در آشكار و نهان، هستند.» و نیز فرمودند: «انتظار فرج، خودش، بزرگ ترین فرج هاست.».[2]
بنابراین، انتظار فرج، چشمْ داشت به گشایش امور از سوى خداوند است. این چشمْ داشت، هر چند فرج است، لكن طبق روایات اهل بیت(علیهم السلام)فرج اصلى در زمان ظهور امام زمان(علیه السلام)خواهد بود.
پی نوشتها:
[1]. المنجد، (عربى به فارسى)، ترجمه ى محمد بندر ریگى، ج 2، ص 1958.
[2]. همان، ج 51، ص 156.
منبع: امام مهدى(عجل الله تعالی فرجه الشریف)، رسول رضوى، انتشارات مركز مدیریت حوزه علمیه (1384).
منبع:www.rasekhoon.net



موضوع :
انتظار ,